_________________
وقتی از غربت ایام دلم می گیرد‎‎
مرغ امید من از شدت غم می میرد
دل به رویای خوش خاطره ها می بندم
باز هم خاطره ها دست مرا می گیرد.

امشب از شميم عطر نياز               تا نگاه عاشقانه لبريزم

دوست دارم از نگاه معصومت           همچو شبنمی شوم بياويزم

عاشقانه ترين ترانه شب                هديه بر غم لبان خاموشت

در طلوع بی كرانه عشق                آسمان پرستاره تن پوشت

خيره در زلال شبنم ياس                 با بلور چشم تو هم رازم

در تلاطم واژگان سكوت                  تا حديث عشق را بی آغازم

آری آغاز دوست داشتن است          گرچه پايان راه ناپيداست

من به پايان دگر نينديشم                كه همين دوست داشتن زيباست...

((فروغ فرخ زاد ))

يکي داشت و يکي نداشت!

اوني که داشت تو بودي و اوني که تو رو نداشت من بودم...

يکي خواست و يکي نخواست!

اوني که خواست تو بودي و اوني که بي تو بودن رو نخواست من بودم...

يکي گفت و يکي نگفت!

اوني که گفت تو بودي و اوني که دوستت دارم رو به هيشکي جز تو نگفت من بودم...

يکي موند و يکي نموند!

اوني که موند تو بودي و اوني که بدون تو نمي تونست بمونه من بودم...

يکي رفت و يکي نرفت!

اوني که رفت تو بودي و اوني که به خاطر تو توی قلب هيچ کس نرفت من بودم

کهنه فروش دادمی زد چراغ شکسته می خریم کفش های پاره می خریم   اسباب کهنه می خریم بی اختیار داد زدم کهنه فروش قلب شکسته میخری؟                                 

       دیدم کسی در می زند...

               در را گشودم روی او ...                  

                      دیدم غم است در می زند...

                                      ای دوستان بی وفا...

                                               از غم بیاموزید وفا...

                                                         غم با همه بیگانگی...

                                                                هر شب به من سر  می زند. 

                            عاقبت گیتار زن دیوانه شد

                 همره  من   بر  سر   پیمانه    شد

                 ساز او سر مست شد از مستی اش

                 همنوا   شد   با   تمام   هستی اش

                او به من دل داده من سر  می دهم

                سر  چه  باشد ،چیز  بهتر   میدهم

                در کلامش شور و حال و   سادگی

                در  نگاهش  نور  عشق  و زندگی

                آه  از  آن  گیتار زن  بیداد    کرد

                عشق  را  در  کوچه ها فریاد کرد

                کاسه   صبرش   دگر   لبریز   شد

                گوش  جانش  بر  حوادث  تیز  شد

               آه  از  آن   گیتار زن   شد   بیقرار

               لحظه ها   را   می شمارد    بیشمار

               بیقرار  وصل  شد  سر  مست گشت

               عاشق  شب، آسمان  و کوه  و دشت

                من  چه    میگویم   منم   دیوانه ام

                عاشق      گیتار زن      مستانه ام

                 ما  دو  تا  یکتا  شدیم  از   همدلی

                 تا  نباشد  بین    ما   بی   حاصلی

               ای   خدا  گیتار زن   سر   زنده باد

               تا  ابد  عشق  و  جنون   پاینده   باد

گريه هايم بي صداست

               عشق من بي انتهاست

                           رد پاي اشكايم را بگير

                                 تا بداني خانه ي عاشق كجاست  

  ما که بختمون از اول بخت بد بیاری بود           اخر روزای خوبمون که گریه زاری بود                         روزای بد میرنو روزای بد تر میان                      از دل غمزده من نمیدونم چی میخواد                       روزگار چرخید و من اسیر خوبان شدم              توی بد بیاریها اسیر زندان شدم                             خلاصه ای روزگار خنجرتو به من زدی                ولی من با این غزل میگم که اشتباه زدی                   حالا اشک خون به چشم اینو واست میخونم     الهی دستت بشکنه که خنجرت خورد به جونم         

اگر جواني عاشق شد چه کند؟...

من هم زير آن نوشتم:

بايد

صبر کند...

براي بار دوم که از آنجا گذر کردم

 زير نوشته ي من کسي نوشته بود:

اگر صبر نداشته باشد

چه کند؟...

 من هم با بي حوصلگي نوشتم:

.....بميرد بهتراست

براي بار سوم که از آنجا عبور مي کردم.

انتظار داشتم زير نوشته من نوشته اي باشد.

اما.............

یه پنجره با یه قفس

 یه حنجره بی هم                                           سهم من از بودن تو                                                                                    یه خاطره س همین و بس

 تو این مثلث غریب

 ستاره ها رو خط زدم

 باید که از اینجا برم

   فرصت موندن ندارم

 یه شب که مثل مرثیه

 خیمه زده رو              می خوام تو این سکوت تلخ

   صداتُ از یاد ببرم

 داغ ترانه تو نگام

 شوق رسیدن تو تنم

  تو حجم سرد این قفس

   منتظر پر زدنم

 من از تبارغربتم

 از آرزوهای محال

اون که یه وقتی همه کسم بود    تنها پناه دل بی کسم بود

تنهام گذاشت و رفت از کنارم    از درد دوریش من بی قرارم

خیال میکردم پیشم می مونه    ترانه عشق واسم می خونه

خیال می کردم یه همزبونه    نمی دونستم نامهربونه

با این که رفته اما هنوزم از داغ عشقش دارم میسوزم

فکر و خیالش همش باهامه   هر جا که میرم جلو چشامه

دلم می خواد تا دووم بیارم   رو درد دوریش مرحم بزارم

اما نمیشه راهی ندارم     نمی تونم من طاقت بیارم

سر کلاس ریاضی بود استاد دو خط موازی روی تخته کشید ........ 

خط پایینی یه نگاهی به خط بالایی کرد و عاشق شد , خط بالایی هم یه نگاهی به خط پایینی کرد و عاشقش شد.

در این موقع بود که استاد با صدای بلند گفت : دوخط موازی هیچوقت به هم نمی رسند ....